Overzicht alle verhalen

Tags Alfabetisch Nieuwste

Wiener Melange

02-01-2014

Ze had geen idee wat te doen.

Ze had geen idee wat te doen.

/ /

02-01-2014

‘Kun je zo even op mijn kantoor komen?’ had de directeur gevraagd. Annie had geknikt, terwijl haar collega Karin aan het bureau tegenover haar veelbetekenend met haar ogen had gerold. Dat met die ogen deed Karin wel vaker, en Annie’s ervaring was dat het slechts zelden werkelijk veel betekenend was. Het was eerder een gewoonte die Karin in haar pubertijd had aangenomen, misschien wel eerder nog, en waar ze nooit mee opgehouden was. Ze scheelden maar weinig, zij en Karin. In leeftijd, lengte en gewicht. Ze hadden ook dezelfde baan, tas en laarzen. Dat van die baan en tas was toeval geweest, dat van die laarzen niet. Ze waren beiden gezegend met een goed stel Hollandse kuiten, kuiten van vrouwen die hard konden fietsen, kinderen baarden op het land, koeien konden melken. Dat soort kuiten, hoewel die van hen eerder een combinatie waren van genetica en Netflix. Hoe dan ook, het is niet eenvoudig om laarzen te vinden voor zulke kuiten. En als ze dan gevonden waren, werd het gedeeld met andere grootkuitige vrouwen. 

Schoorvoetend stond Annie op, de directeur was meestal tamelijk vriendelijk, maar op de een of andere manier voelde ze zich vandaag toch wat geïntimideerd. De directeur heette Hans, maar niemand gebruikte zijn naam, ook zijn eigen vrouw niet. Iedereen noemde hem meneer Feenstra. Hij noemde mensen afwisselend bij hun voornaam en achternaam, in een soort continue spel van aai-poesje-aai-poesje-rotkat, dat hij speelde. Hij had een ruime kamer met een wand van boekenkasten die waren gevuld met boeken van de vorige huurder van het kantoor. Zelf verspilde meneer Feenstra geen tijd aan zulke fratsen.

Annie slofte over de gang.

Deze dag leek niet veel goeds te beloven.

Ze voelde ze zich als een kind op weg naar het hoofd van de school, hoewel dat geen ervaring uit eerste hand was. Snel streek ze haar spijkerrok nog recht. Ze klopte op de deur. Er kwam geen antwoord van de andere kant en Annie besloot nogmaals te kloppen. Het bleef stil. Ongeduldig klopte ze nog eens. Het was half 11 en normaal gesproken zou ze nu met Karin een Wiener Melange uit het koffie-apparaat halen, een paar websites en het weekend doornemen. Ze had een leuke roddel gehoord over een gemeenschappelijke kennis, en was geïrriteerd bij de gedachte dat haar koffiepauze nu door haar baas werd verpest. Met een zwiep gooide ze de deur open.

‘Ik moet nu ophangen, ik heb ineens iemand in mijn kantoor staan’ zei haar baas aan de telefoon terwijl hij haar strak aankeek. Met een klap hing hij op. Annie frummelde wat met haar handen. ‘Dag meneer Feenstra, u wilde mij spreken?’

 

‘Doe de deur maar even dicht en ga zitten.’

 

‘Weet je waarom ik even met je wil praten Annie?’

 

‘Nee.’

 

‘Ik zal dan maar meteen met de deur in huis vallen. Het gaat om je koffiegebruik.’

 

‘Mijn koffiegebruik?’

 

‘Ja.’

 

‘Ik begrijp niet zo goed wat u bedoelt meneer Feenstra,’ stamelde Annie.

 

‘Welke koffie drinkt u hier?’

 

‘Gewoon, die uit het apparaat op de gang.’

 

‘Nee, niet gewoon.’

 

‘Hoe bedoelt u, niet gewoon?’

 

De directeur zuchtte diep en stond op. ‘Kom, mevrouw De Vries, ik zal het probleem even duiden.’

 

Met bonzend hart liep ze achter hem aan. Ze had geen verstand van gesprekken met bazen, maar problemen waren nooit goed.

 

Ze hielden stil voor het koffie-apparaat.

 

‘Goed, mevrouw De Vries, toont u nu eens wat u zou doen als ik hier gestaan had.’

 

‘Hoe bedoelt u?’

 

‘Nou, hoe haalt u koffie uit dit apparaat?’

 

‘Ik druk op het knopje?’

 

‘U drukt op het knopje?’

 

‘Ja.’

 

‘Drukt u maar op het knopje dan.’

 

Met bevende vinger ging ze naar het knopje voor Wiener Melange en drukte het in.

 

‘HA! ZIE JE WEL! IK WIST HET!’ Schreeuwde haar baas terwijl het apparaat begon te pruttelen en te loeien.

 

‘Wat bedoelt u?’

 

‘Mevrouw De Vries, ik hoop dat u begrijpt dat het niet de bedoeling is dat u op deze manier te werk gaat?’

 

Met zijn hand pakte de directeur de wijsvinger van Annie en sleepte hem mee naar de knop waar ze zojuist op had gedrukt, en toen iets hoger.

 

‘Kun jij lezen, Annie?’

 

‘Ja, meneer.’

 

‘Wat staat daar dan?’

 

‘Luxe koffieproducten, meneer.’

 

‘Inderdaad, Annie. Luxe koffieproducten. En vind jij dat iets voor de doordeweekse ochtend, Annie?’

 

‘Nou, ik-‘

 

‘VINDEN WIJ DAT IETS VOOR DE DOORDEWEEKSE OCHTEND, ANNIE?’

 

‘Nee, meneer.’

 

Hij liet haar hand los. ‘Goed, zo. En kijk niet zo beteuterd. We zijn immers een respectabel bedrijf en wij drinken koffie. Gewone koffie, in drie sterktes, met of zonder suiker en melk. Kun jij uitrekenen hoeveel soorten koffie dat dan zijn?’

 

‘Nee, meneer.’

 

‘Ik ook niet, maar het is meer dan dat er dagen in een week zijn.’

 

‘Goed meneer.’

 

‘Fijn. Ik wist dat ik op je medewerking kon rekenen, Annie.’

 

Met grote passen liep de directeur terug naar zijn kamer. Onder het koffie-apparaat stond de Wiener Melange af te koelen. Sip keek Annie naar het bekertje. Ze had geen idee wat te doen. 

Winnaar

07-05-2014

Ze kon hard rennen, fietsen, roeien, zwemmen, praten, lachen en drinken.

Ze kon hard rennen, fietsen, roeien, zwemmen, praten, lachen en drinken.

07-05-2014

Jacco was al een paar keer in het studentenhuis geweest, maar vandaag zat hij voor het eerst alleen aan de keukentafel. Zijn vriendin Marieke had college tot elf uur en hij was vrij. Omdat hij de slaap niet meer kon vatten, was hij toch maar opgestaan en zo zat hij nu in de keuken de krant te lezen. Hij was juist aan het sportkatern begonnen, toen een huisgenootje van Marieke binnenkwam.

Deze huisgenoot heette Elodie, een mooi elegante naam die al generaties in haar deftige familie werd doorgegeven. Helaas trouwde het frêle moedertje van Elodie een grofgebouwde bankier met erg dominante genen.  Zo kwam het dat Elodie ook wel de bulstronk werd genoemd, maar nooit in haar gezicht. In haar gezicht noemden ze haar ‘Elo’ en haar moeder zei ‘Dietje’.

Elo was een vrouw met status. Ze was president van haar studentenvereniging, voorzitter van een universiteitsgroep en huisoudste. Ze was groot, breedgeschouderd en tamelijk bierbuikig. Ze kon hard rennen, fietsen, roeien, zwemmen, praten, lachen en drinken. Ze had een schorre, lage stem en een grote bos krullen die haar ronde gezicht omlijstte.

‘Goedemorgen manneke!’

Zei ze terwijl ze neerplofte op de andere keukenstoel. Ze pakte het andere stuk van de krant en begon driftig te bladeren. Toen ze bij de kruiswoordpuzzel was aangekomen, pakte ze een pen uit de keukenla en begon ze te schrijven. Met een verbeten mond vulde ze de vakjes in razend tempo in. Zo nu en dan vloekte ze een beetje.

‘Wat ben je eigenlijk aan het doen?’ zei Jacco voorzichtig, hij was nog niet vergeten dat zij hem net manneke had genoemd, en hield rekening met ferme tik of een harde boer in zijn gezicht. Misschien was het wel een domme vraag, of zoiets.

 

‘Winnen. Ik ben eigenlijk altijd aan het winnen.’

 

‘Altijd?’

 

‘Ja, altijd. Anders zou ik toch niet zeggen: altijd.’

 

‘Dan bent je vast een heel gelukkig mens.’

 

‘Ja, dat klopt. Ik ben een heel gelukkig mens. Het gelukkigst van iedereen om precies te zijn. Het gelukkigst van alle mensen.’

 

‘Van alle mensen?’ vroeg Jacco ongeloving.

 

‘Ja, van alle mensen. Anders zou ik toch niet zeggen: van alle mensen.’ Ze legde de krant neer. ‘Of noem je mij nu een leugenaar?’

 

‘Nee,’ zei Jacco, ‘Dat zou ik nooit doen. Fijn dat je zo gelukkig bent. Fijn dat je altijd wint.’

 

‘Ik verlies ook weleens hoor,’ zei ze nu. ‘maar ik verlies dan zo goed, zó fucking goed, dat ik dan toch nog gewonnen heb.’

 

‘Je bent dus eigenlijk gewoon supergoed in alles?’

 

‘Nee, dat zeg ik niet. Ik win gewoon altijd.’

 

Jacco voelde zich nerveus worden. Straks wilde ze nog een of ander wedstrijdje doen ofzo. Hij was niet zo competitief ingesteld, of eigenlijk: helemaal niet. Hij voelde zich rot als hij van iemand verloor, maar ook als hij van iemand won. Hij raakte makkelijk in de war van mensen met scherpe tongen en had al op de basisschool geleerd wanneer de benen te nemen. Nu dus.

 

‘Okee, nou ik zie je wel weer he.’ De trilling in zijn stem deed Jacco blozen, maar de bulstronk leek het niet op te merken.

 

‘Niet als ik jou eerder zie,’ zei zij terwijl ze een ei in een pan gooide als een winnaar.

Wonen

19-02-2013

Het is te vroeg voor gunsten.

Het is te vroeg voor gunsten.

/ / /

19-02-2013

De deur gaat open. Een niet onknap meisje met blond haar staat in de deuropening. Ze zegt dat je verder mag komen, zij doet de rondleiding. Keuken, badkamer, gemeenschappelijke woonkamer, kamer van Frans, kamer van haarzelf, kamer van Edith- maar die is er even niet, kamer van Johan, kamer voor de nieuwe. Mocht de groepsstemming zo uitkomen, dan is dit jouw kamer. Weer een badkamer, logeerkamer, washok, balkon. Dan naar de keuken om de groep te ontmoeten.

 ‘Koffie, thee, limonade, wijn of iets sterkers?’

Alle antwoorden kunnen fout zijn, wat te drinken om half negen ‘s avonds? Geen zuiplap zijn- geen sterk, misschien bier, hoewel- van blikjes ga je altijd zo boeren. Wijn- moeten ze speciaal openmaken, het is te vroeg voor gunsten. Het koffieapparaat belooft niet veel goeds. Water is een beetje spartaans, seksloos misschien ook. Je wilt naar huis, corrigeert je gedachten, je wilt dít huis. Thee zul je drinken, uit een grote mok met een uitspraak van Loesje erop. Je nipt aan de thee terwijl ze zich één voor één aan je voorstellen. Namen, opleidingen, banen, hobbies en grappen die je onmiddellijk vergeet.

Nu is de beurt aan jou. Het theezakje is gebarsten in je mok, je hoopt dat er geen theeblaadjes tussen je tanden zitten. Niet aan denken, je mond beweegt snel, je ogen schieten heen en weer naar alle ogen die terugkijken. Vergeet niet te glimlachen. Vergeet niet de overeenkomsten te benadrukken. Theaterbezoek? Zeer zeker. Hardlopen? Ook dat. Echte keukenprinses. Biologisch. En klussen, ja heel graag. Leven in een smerig huis? Dat nooit. Bezoek? Zo nu en dan. Huisdieren? Nee, hoor, niet mee. Maar als ze komen: heel leuk. Muziekinstrumenten? Geen.

Glimlachende mensen aan tafel, ze zitten klaar met een scheutje venijn. Heb je een woongroepziel? Of zit je hier soms voor een goedkope woning? Hij maakt een grapje, zegt iemand anders. Ze lachen om het grapje.

Wat vind je van de sfeer van deze groep? Moeilijk te zeggen na een half uurtje. Zenuwachtige grijns. De thee is in elk geval lekker, lieg je. Gelach van de groep. De volgende kandidaat is er al bijna.

Heb je nog vragen? Natuurlijk heb je een vraag. Iets onbenulligs, een vraag die interesse toont, maar waaruit geenszins zou kunnen worden opgemaakt dat je een zeikerd bent. Dat ben je niet. Je mag de muren verven.

Zijn ze het haast vergeten- het financiële plaatje. Gaat het je een beetje voor de wind? Betaal je je rekeningen op tijd? Met gemak, geen probleem. Niet met teveel gemak? Ze noemen bruto -en nettobedragen, stichtingen, contractsoorten, huislijsten, verzekeringen, woningbouwverenigingen en abonnementen. Je knikt en probeert adequaat te kijken. Allemaal geen probleem. Je bent moe.

Ongelofelijk bedankt voor het langskomen, ze bellen je nog wel, ergens volgende week ofzo. Johan loopt mee naar de voordeur. Leuk dat je er was.